9. Na okres świąteczno-noworoczny proponujemy powrót do tradycji i poczytanie starej dobrej Instrukcji ujeżdżania koni z 1936 r. :

„Ilość codziennej pracy konia stanowi jego zaprawę i dlatego powinna ona być dostosowana do siły, odżywiania i wieku konia.

Brak ruchu szkodzi koniowi, bo odzwyczaja go od wykonywania większych wysiłków, natomiast zbyt wygórowane wymagania niszczą organizm i nogi, psując jednocześnie temperament.

Przed rozpoczęciom każdej codziennej pracy właściwej należy konia rozprężyć. (...) Każda codzienna lekcja musi być rozłożona w taki sposób, aby trudniejsze ćwiczenia stopniowo następowały po łatwiejszych, a nowe zawsze były stosowane przed samem jej zakończeniem. Przy zakończeniu lekcji konie nie powinny być przemęczone. (...) Przed odprowadzeniem koni do stajni należy je oprowadzać przynajmniej tyle, aby ich oddech stał się zupełnie spokojny.

Ilość pracy należy zwiększać bardzo wolno i stopniowo, trzymając się zasady, iż lepiej jest nie dokończyć pracy nad koniem niż go przemęczyć.

Należy stale pamiętać, że najuciażliwszą i najbardziej wyczerpującą pracą dla konia jest ciężar, który nosi.

Tylko konie normalne zaprawione do pracy, odżywiane i pielęgnowane osiągają dobry stan, co się uwidocznia sierścią lśniącą (u koni w dobrym stanie sierść lśni również w zimie, gdy jest długa), zaznaczonemi mięśniami, wesołym wzrokiem, konie takie nie są przetłuszczone, ale jednocześnie nie mają zapadniętych boków (słabizny), jak również rozdętych zwisających brzuchów, mają wyrobiony oddech, chętnie zjadają obrok i dobrze trawią.”

8. "Koń jest jak skrzypce: najpierw trzeba go dobrze nastroić. Jak już będzie dobrze nastrojony, to trzeba na nim dobrze grać!"

Tym razem nie znamy autora tych słów. Jeśli ktoś zna źródło, redakcja będzie wdzięczna za informację!

7.

Ten cytat otwiera serię "staroci stajennych" - wisiał gdzieś kiedyś w jakiejś stajennej gablocie w takiej oto postaci :) Niech znów zainspiruje.

A słowa te wypowiedział Rudolph G. Binding, niemiecki pisarz żyjący na przełomie XIX i XX wieku. Studiował prawo i medycynę, był dżokejem i hodowcą koni wyścigowych, a powyższy fragment i inne swoje refleksje na temat koni i jazdy konnej zebrał w książce "Reitvorschrift fuer eine Geliebte", czyli "Instrukcja jeździecka dla ukochanej" (w sieci dostępna w angielskim tłumaczeniu pt. "Equestrian hymn for the beloved").

6. „Jednym z największych nieporozumień jest założenie, że osoba odnosząca sukcesy na zawodach to automatycznie dobry szkoleniowiec.”

Są to słowa Arthura Kottasa Heldenberga, byłego berajtra Hiszpańskiej Szkoły Jazdy w Wiedniu.

5. „Pracę pod siodłem zawsze należy zaczynać w stępie. Nawet wówczas, gdy przed dosiadaniem koń został wylonżowany. Powtarzam, że każdą lekcję rozpoczynamy stępem. Bowiem koń w stępie na oddanych wodzach najłatwiej się rozluźnia. Ponadto dla wytwarzania się mazi w torebkach stawowych u zastanego w stajni konia jazda rozpoczęta stępem jest nie tylko pożyteczna, lecz w tym aspekcie zgoła konieczna. (...)

Przy tej okazji jeszcze słów kilka o wspomnianym wcześniej procesie „smarowania” w stawach. Na skutek postoju w stajni stawy tają się suche i mało elastyczne. Dopiero wraz z ruchem rozpoczyna się produkcja mazi stawowej. Proces ten trwa 10 do 20 minut. Dlatego konie po wyjściu z boksu winny najpierw poruszać się czas jakiś w stępie, a dopiero potem w rozluźniającym kłusie.

Kto dosiadłszy konia zbyt wcześnie zakłusuje, czy nawet zagalopuje, ten nie powinien później dziwić się, iż zostały uszkodzone stawy u jego konia. Należy jeszcze wiedzieć, iż uszkodzenia w stawach u koni rozwijają się prawie niezauważalnie. Nie ma symptomów żadnej kulawizny. Gdy po jakimś czasie choroba stawowa zostaje rozpoznana, jest już za późno i istnieją niewielkie szanse na wyzdrowienie.”

Tym razem cytat pochodzi z wydanej 20 lat temu przez ZTK Zbosławice książki Wernera Storla pt. „Szkolenie młodego konia”.

4. „Na wielu zawodach, tych europejskiej, czy światowej rangi (włącznie z Mistrzostwami Polski) widzimy konie, które w wyciągniętych chodach nawet „na milimetr” nie zmieniają kształtu szyi, nie wyciągają nosa przed pion. Przecież to zaprzeczenie opisu ruchu w przepisach FEI, a co za tym idzie i naszych.

Ja apeluję do kolegów sędziów, a szczególnie do tych którzy prowadzą zajęcia na kursach i szkoleniach sędziowskich - omawiajcie ze specjalnym naciskiem wszystko co się wiąże z okrucieństwem wobec koni. Zawodnik stosujący rollkur na terenie zawodów powinien być - bez litości - dyskwalifikowany. Są do tego podstawy.