Czytaj więcej w tym dziale

Strona Główna > Hippika > Szkolenie jeźdźca

Typy siodeł i ich zastosowanie

ABig ANormal ASmall

dodano: 14.04.2010


500-22f3e01b51addc5caa27b6da72208964-s_Portuguesa

Siodło to najważniejszy element rzędu końskiego. W zależności od preferowanego stylu jazdy stosuje się siodła różnego typu. W Polsce największą popularnością cieszą się niewątpliwie siodła angielskie. Znajdują one szerokie zastosowanie w sporcie jeździeckim i znakomicie się do tego nadają. W tej kategorii rozróżniamy siodła ujeżdżeniowe, skokowe i wszechstronne.



Siodła ujeżdżeniowe
Siodła ujeżdżeniowe charakteryzują się zazwyczaj głębokim siedziskiem oraz długą, prawie pionowo ustawioną tybinką, umiejscowioną tuż za łopatką konia. Taki rodzaj tybinki umożliwia jeźdźcowi odpowiednie ułożenie nogi, a koniowi wolny od ucisku siodła ruch łopatki. Noga jeźdźca w siodle ujeżdżeniowym powinna być swobodnie opuszczona. Stopa oparta w strzemieniu. Najgłębszy punkt siedziska powinien leżeć na jego środku. Tybinka w siodle ujeżdżeniowym powinna być na tyle długa, aby cholewa buta jeźdźca przylegala do niej i nie haczyła o jej koniec, lecz również nie za długa, aby możliwe było działanie łydki. W żadnym przypadku siodło ujeżdżeniowe (i nie tylko) nie powinno ograniczać ruchów jeźdźca, np. poprzez zbyt duże poduszki kolanowe czy łydkowe. Często błędnie postrzegane jest to jako stabilność dosiadu. Ruchy jeźdźca powiązane są zawsze z ruchem konia. Konieczne jest zachowanie równowagi pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem. Jeździec musi mieć możliwość balansowania ciałem, więc siodło w żaden sposób nie może go blokować. Siodło musi więc być tak zbudowane, aby z jednej strony „usadzało” jeźdźca w dobrej pozycji podstawowej, z drugiej strony umożliwiało swobodę jego ruchów. Tylko wtedy jeździec jest w stanie optymalnie dopasować się do każdej sytuacji. Jeźdźcy ujeżdżeniowi, dobrze siedzący w siodle, cenią sobie swobodę oddziaływania pomocami - ciężarem ciała i łydkami. Ci, którzy mają problem z dosiadem, a pragną siedzieć w siodle dresażowym „jak przyklejeni”, wybierają siodła wyposażone niemal z każdej strony w różnego rodzaju poduszki, aby zrekompensować swoje braki w wyszkoleniu. Jest to błędne koło, gdyż stosowane przez nich w ten sposób pomoce nigdy nie będą poprawne. Niestety taki rodzaj siodeł ujeżdżeniowych wydaje się być teraz bardzo modny.
 
Siodła skokowe
W przeciwieństwie do siodeł ujeżdżeniowych siedzisko w siodłach skokowych jest płaskie, a tybinka krótsza, szersza i znacznie wysunięta w przód. Płaskie siedzisko umożliwia swobodę jeźdźca w podążaniu za ruchem konia oraz jego dostosowanie do zmiany środka ciężkości w skoku. Szeroka tybinka umożliwia znaczne zgięcie nogi jeźdźca w kolanie i poprzez to odpowiednie obciążenie stawu skokowego. Dodatkowo noga oparta jest o poduszki kolanowe i ograniczona poduszkami łydkowymi, co zapewnia stabilność dosiadu we wszystkich trzech fazach skoku (odskok, lot, lądowanie). W zależności od upodobań jeźdźca poduszki dostępne są w różnych rozmiarach i formach. Przy dobrych siodłach możliwa jest również ich regulacja (najczęściej na rzepy), co pozwala na dopasowanie ich ułożenia do indywidualnych potrzeb jeźdźca. Bardzo popularne ostatnio wśród skoczków siodła „close contact” charakteryzują się płaskim siedziskiem i niewielkimi poduszkami, co umożliwia bliski kontakt jeźdźca z jego wierzchowcem.


Zdjęcia


Lista komentarzy
Nick: nigra
Data: 15.05.2012
o siodłach australijskich: "przez małą powierzchnię przylegania do konia nie są dla niego zbyt komfortowe" -jedynie mogę się z tym zgodzić jeśli są porównywane do siodeł westernowych, albo chodzi o podróby siodeł australijskich. Przecież one są stworzone do wielogodzinnych wędrówek, stąd bardzo szerokie i grube poduszki, które miękko leżą na dużej powierzchni grzbietu końskiego. Popatrzcie na siodła angielskie, dopiero teraz zaczyna się o tym mówić, na ile to możliwe zwiększa się kanał siodła i powierzchnie poduszek.
Nick: Cezary Szamreta
Data: 17.04.2011
Panowie (Dario W. i Bazyl) - bardzo będę wdzięczny za aneks w sprawie komentowanego artykułu, sądzę, że zakres, jaki wspominacie jest mało znany choćby z przyczyn geograficznych i historycznych. Może także dlatego warto by temat rozwinąć?
Nick: Bazyl
Data: 29.03.2011
A no i oczywiście nie zapominajmy, że rozkładają ciężar nawet na 4-6 krotnie większą powierzchnię grzbietu. Dlatego współczuję zwierzakom na których ludzie wybierają się na kilkudniowe rajdy w siodłach sportowych.
Nick: Bazyl
Data: 29.03.2011
Wyziera brak wiedzy, siodła kawaleryjskie potrafią być ciężkie np 9,5 kg wz 36 z popręgiem i strzemionami ale też ważyć 3,5 kg jak np McClellan. A wygoda przychodzi z czasem jak tyłek się utwardza, a do tego nie ma uwierających zamków do puślisk zaraz pod siedziskiem. PS zgadzam się z DarioTW, że siodła obecnie zatraciły właściwą formę - błędne kształty siedzisk, wielkie klocki i poduszki...
Nick: DarioTW
Data: 23.03.2011
Moscia Pani, a gdzie siodla mongolskie, centralnoazjatyckie, argentynskie i chilijskie (tysiace ludzi uzywa tychze w Ameryce Lacinskiej), siodla meksykanskie bez ktorych enie byloby siodel 'western' etc - mam nadzieje ze bedzie czesc II tego wypisu siodel. Inna sprawa ze siodla western maja 2 rodzaje terlic gdy chodzi o przedni lek - typ A oraz typ ze 'swells'(ktory wymyslono jakies 80 lat temu na tej samej zasadzie co te wybrzuszenia na siodle australisjkim. Jeszce inna kwestia to to ze stare siodla western, te z A fork, nie byly przechylone do tylu, ale byly scentrowane bo plaskie etc (tak jak powinna byc kulbaka wegiersko-polska pod jezdzca o zwyklej wadze. Teraz wiekszosc siodel jest zbudowanych 'pod gore' (moze z powodu tego ze merykanie sa coraz grubsi, i ze jezdza dosc otyle damy w srednim wieku), i 'spycha' jezdzca na tylni lek...