Czytaj więcej w tym dziale
En

Strona Główna > Hippika > Szkolenie jeźdźca

Drzewo szkoleniowe: komunikacja przez pomoce jeździeckie.

ABig ANormal ASmall

dodano: 20.05.2010


500-2914c53db906b0c4b5c42dba7955d2dd-faithmeredith[1]

Pomoce są fizycznym naciskiem używanym przez jeźdźca w celu komunikowania się z koniem. W momencie, gdy koń prawidłowo odpowie na nacisk, nacisk ustępuje. Zatem poprawna reakcja wywołuje nagrodę dla konia.



Pomyśl o każdej pomocy jako o „słowie”, które ma konkretne znaczenie dla konia: zmień chód, idź w lewo, idź w prawo. W momencie gdy zarówno koń jak i jeździec przechodzą na kolejne etapy wyszkolenia, zaczynają łączyć pojedyncze pomoce w „zdania” o większej subtelności znaczenia aniżeli pojedyncze słowo: przygotuj się do wyciągniętego kłusa po tym zakręcie w lewo, zrób spin po zakończeniu tego slide’u.

Pomoce nie są tym samym co wskazówki. Koń odpowiadając na komendy głosowe albo na kliknięcie oznaczające kłus, lub na uderzenie oznaczające galop, odpowiada na warunkowe wskazówki. Jest to całkiem inny system komunikacji i nie ma w nim absolutnie nic złego. Problemem jest to, że jeźdźcy komunikujący się ze swoimi końmi poprzez wskazówki, pracują korzystając z bardzo ograniczonego słownictwa. Jeźdźcy komunikujący się za pośrednictwem pomocy mają pełne, bogate słownictwo o różnych odcieniach znaczenia. Tak bogate słownictwo jest niezbędne, aby wraz z koniem dojść do wyższych poziomów sportu jeździeckiego.

Do naturalnych pomocy zaliczamy pomoce przekazywane nogami, dosiadem lub ciężarem ciała, oraz przekazywane za pomocą rąk lub wodzy. Pomoce te składamy w sekwencje nacisku, które koń odbiera jako ustawienie, o które go prosimy. Ponieważ jesteśmy w stanie różnicować stopień nacisku pomocy, dobry jeździec stosuje je z niesamowitą finezją, z różnymi odcieniami znaczenia, przekazując koniowi prośby o mnóstwo wersji ustawienia.

Pomoce przekazywane za pomocą nóg są przede wszystkim pomocami popędzającymi, którymi prosimy konia, aby zrobił tylną nogą krok naprzód. Działanie nóg polega na przyciskaniu wewnętrzną, dolną częścią nogi (z palcami skierowanymi do przodu, nie na zewnątrz). Pomoce przekazywane za pomocą nóg mogą być stosowane z różnym naciskiem i w różnych sekwencjach, aby poprosić konia o konkretne ustawienie. O dwustronnym działaniu nóg mówimy, kiedy obydwie nogi aktywnie naciskają, przekazując popędzające sygnały. Przykładami takiego działania będzie poproszenie konia o przejście z zatrzymania do stępa, albo ze stępa do kłusa.

Jednostronnym działaniem nóg nazywamy aktywny nacisk jednej nogi, proszący konia, aby przesunął znajdującą się po tej samej stronie tylną nogę do przodu, podczas gdy druga łydka tylko miękko przytrzymuje i stabilizuje drugą tylną nogę konia. Przykładami takiego działania będzie poproszenie konia o zrobienie zakrętu lub prośba o zagalopowanie.

Ciężar ciała jest drugą kategorią pomocy, które mamy do dyspozycji jako narzędzia komunikacyjne. O obciążającym działaniu ciężaru ciała mówimy, kiedy jeździec bardziej obciąża kości kulszowe i powoduje, że dosiad wydaje się dla konia cięższy. Przeciwieństwem jest odciążanie, czyli zmniejszanie ciężaru na kościach kulszowych i powodowanie, że ciężar w siodle wydaje się mniejszy. Ciężarem ciała można działać obustronnie lub jednostronnie, podobnie jak nogami. Trzeba mieć świadomość, że przy zmianie obciążenia jednej kości kulszowej, nie może ulec zmianie ułożenie górnej części ciała jeźdźca. Nie powinna ona się pochylić, a biodro opaść. Jeździec po prostu przerzuca troszkę więcej ciężaru na jedną lub obydwie kości kulszowe.

Ciężar ciała jest szczególnie skuteczną pomocą, ponieważ gdy jeździec jest zrównoważony nad środkiem ciężkości konia oraz podąża za jego ruchem, każda zmiana obciążenia powoduje fizyczną presję, która wywołuje u konia potrzebę ponownego zrównoważenia się. Pomoce te w naturalny sposób wpływają na konia, dzięki czemu przybiera on taką pozycję, jaką chcesz. Na przykład, aby skręcić w lewo, po porostu siadasz troszkę ciężej na lewą kość kulszową, a koń odruchowo robi krok w lewo, aby utrzymać cię centralnie ponad swoim środkiem ciężkości.

Sygnały wodzy przekazywane są do wędzidła za pomocą stabilnych, spokojnych dłoni oraz elastycznych nadgarstków kierowanych przez luźny, elastyczny łokieć i stawy barkowe. Istnieją cztery sposoby stosowania tych pomocy:

Wodza prowadząca oznacza, że podczas podążania za ruchem konia zachowujemy stabilny, elastyczny kontakt z wędzidłem. Jeździec nie jest w stanie skutecznie używać wodzy prowadzącej jeśli nie jest rozluźniony, w równowadze i nie podąża za ruchem konia.

Wodza zbierająca oznacza, że mały palec nieznacznie przyciąga wodzę w stronę ciała. Wielu jeźdźców nieprawidłowo zbiera wodze - zginając nadgarstek. Jeżeli zginasz nadgarstek by zebrać wodzę, tracisz elastyczne połączenie z łokciem, który jest najważniejszym stawem absorbującym wstrząsy, gdy twoje ręce podążają za ruchem konia. Po zbieraniu zazwyczaj następuje oddawanie albo miękkie wypuszczenie. Przykłady dwustronnego działania wodzy zbierającej obejmują cofnięcie i półparadę.

Wodza oddająca to przesunięcie małego palca w stronę od ciała jeźdźca. Wodza oddająca zawsze następuje po wodzy zbierającej. Na przykład na kole jeździec rytmicznie działa wewnętrzną wodzą zbierającą naprzemiennie z wewnętrzną wodzą oddającą, aby ustawić głowę konia nieco do wewnątrz koła. W międzyczasie stabilna zewnętrzna prowadząca wodza utrzymuje ustawienie konia oraz reguluje stopień jego zgięcia.

Wodza wstrzymująca jest wodzą zbierającą po której nie następuje oddanie albo wypuszczenie. Obustronna wodza wstrzymująca działająca przez kilka kroków prosi konia o przejście w dół lub zatrzymanie się.